Monopomp

Gelijkmatig, pulsatievrij
debiet voor viskeuze media

Een monopomp is een excentrische wormpomp, het ontwerp dat René Moineau in 1930 patenteerde en dat vanaf de jaren 1930 door Mono Pumps (tegenwoordig NOV Mono) in het Verenigd Koninkrijk op de markt werd gebracht. Een metalen rotor met enkelvoudige schroef draait excentrisch in een elastomeren stator met dubbele schroef, waarvan de spoed twee keer zo groot is als die van de rotor. Deze geometrie vormt een reeks afgesloten kamers die zich continu van zuig- naar perszijde verplaatsen zonder van vorm of volume te veranderen. Zo levert de pomp een gelijkmatig, vrijwel pulsatievrij debiet dat recht evenredig is met het toerental en nagenoeg onafhankelijk van de persdruk.

Omdat de vloeistof wordt meegevoerd in plaats van weggeslingerd, verwerken excentrische wormpompen wat centrifugaalpompen niet aankunnen: hoge viscositeiten, meegevoerde vaste stoffen en vezels, abrasieve slurries, afschuifgevoelige producten en gashoudende of meerfasige mengsels — en dat bij drukken die per trap worden opgebouwd (ongeveer 6 bar per trap). Ze zijn zelfaanzuigend met een zuighoogte tot 8 m en kunnen in beide richtingen draaien. Rotor en stator moeten altijd bevochtigd blijven; daarom wordt doorgaans een droogloopbeveiliging toegepast, en het statorelastomeer wordt gekozen op chemische en thermische compatibiliteit.

• Verdringer-
  principe
• Modulaire
  opbouw
• Zelfaanzuigend
  tot 8 m
• Geschikt voor
  vaste deeltjes